pdf[hy]57pix

درآويختــن با امـر واقـع

نوشتن درباره‌ي ده عكس از تاريخ عكاسي ايران براي من يك بهانه است. بهانه‌اي براي فكر كردن به عكاسي و اين كه چگونه عكس‌ها قطعه‌قطعه زندگي امروز ما را ساخته‌اند و ديروز ما را با خود حمل مي‌كنند؛ پس اين چند سطر يادداشت‌هايي درباره‌ي عكس‌ها و برجسته كردن‌ِ عكاسان آن به مثابه‌ي هنرمند نخواهد بود، بلكه واگويه‌اي است درباره‌ي عكاسي و اين‌كه چگونه عكس‌ها تجربه‌ي حضور ماست و شاهدي تا همواره امكان بازخواني تاريخ زنده بماند و هر آنچه هاله‌ي تنزه و شكوه يافته است دوباره كشف شود. خود خواسته‌ام تا پاره‌پاره‌هايي كه پيش رو داريد گسسته بماند تا همچون عكس‌ها تنها اشارتي باشد و ايده‌اي و يادآور شود كه عمل انديشيدن هم همچون عكاسي،  گزينشي، مقطعي و برجسته كردن واژه‌ها در قاب پندارهاي فردي است ...

براي مشـاهده‌ي ادامه‌ي متـن، فايل ‹پي‌دي‌اف› پيوست را دريافت نماييــد.