pdf[hy]57pix

عكاسـي و سـوداي مكالمـــه، خنـده، آزادي

 

 

تصوير حقيقي، تصويري از اشيا است كه توسط خود آن‌ها ايجاد شده باشد، و اين تصوير را مي‌توان تا بي‌نهايت، يا تقريباً تا آن حد، بازتوليد كرد. اين مفهوم چه با يك كيفيت اندوهبار اگزيستانسياليستي، و چه با نوعي احساس خوشبيني علمي صورت‌بندي شده باشد، مبتني بر ملاحظه علّيت عكاسانه است: حضور منحصر به فرد شئ‌ِ عكاسي شده در عكس، به وسيلة يك فرايند مكانيكيِ خودكار تضمين مي‌شود. ويژگي‌هاي علّيِ بازنمايي، به حضور كيفيتي خاص مي‌بخشند. متفكران اندك‌شماري در هر دوره، از اين احساس جادو فراتر رفته‌اند. ايو ميشــو ]ميشو، ١٣٨٧  : ٦٦ [

قلمرو آزادي كه تمام صميميت‌ها راه را براي روشن شدن جزئيات باز مي‌كنند. والتر بنيامين ]ميشو، ١٣٨٧  : ٦٤ [

عكاسي، و يا دستِ‌كم آن نگرش به عكاسي كه به انسان‌ها دل بسته است، مشق حضور در برابر ديگري است. اين كه ايستاده باشي در كنار ديگري، قرين آيين همراهي است و شايد دلبستگي. هر چه در تاريخ عكس‌ها پيش آمده‌ايم، پاسداشت حرمت انسان‌ها ملموس‌تر بوده است، در تلاش‌هاي آن‌ها كه به عكس‌ها انديشيده‌اند. خصوصي‌تر و تنهاتر. عكس‌ها تصاويري از رابطه را قاب بسته‌اند كه تا قبل از آن شايد تنها شعر بوده‌اند. جهان‌هاي كوچك و حريم‌هاي عزلت و همراهي. عكس گفتگو است ...

براي مشـاهده‌ي ادامه‌ي متـن، فايل ‹پي‌دي‌اف› پيوست را دريافت نماييــد.